Agility i dogtrekking: jak pracuje organizm psa podczas wysiłku?

Jakie zmiany w organizmie powoduje psi sport? Jak dostosować trening psa do jego możliwości? W artykule o dog trekkingu, agility i prawidłowym żywieniu psa aktywnego.

Czym różni się pies uprawiający dogtrekking od tego, który trenuje agility? Dlaczego koty są bardziej przystosowane do krótkotrwałego i intensywnego wysiłku, a psy cechuje większa wytrzymałość? W jaki sposób żywić psy aktywne, by ich mięśnie otrzymywały odpowiednią dawkę energii? Postaramy odpowiedzieć się na wszystkie pytania.

Trening psa i jego wpływ na organizm

Aktywność fizyczna, odpowiednio dostosowana do możliwości zwierzęcia, ma dobroczynny wpływ na jego organizm. Wśród pozytywnych efektów sportu psa wymienia się:

  • poprawę przemiany materii,
  • zwiększenie elastyczności więzadeł i torebek stawowych,
  • wzrost pojemności płuc,
  • korzystny wpływ na wytrzymałość całego ciała.

Co dzieje się podczas treningu psa? Podczas wysiłku w organizmie psa zachodzi wiele zmian:

  • zwiększa się tempo pracy serca,
  • wzrasta częstotliwość oddechów,
  • rośnie temperatura ciała,
  • kurczą się mięśnie,
  • zwiększa się zapotrzebowanie na tlen niezbędny w procesie pozyskania energii,
  • do mięśni dostarczana jest większa ilość składników pokarmowych,
  • konieczne staje się wyeliminowanie nadmiernej ilości ciepła i dwutlenku węgla, których produkcja jest efektem aktywności fizycznej.

Czy wiesz, jakie kontuzje występują najczęściej u zwierząt aktywnych? Dowiedz się, jak im zapobiegać.

Sport psa: wysiłek krótko- czy długotrwały?

Zmiany w organizmie psa, jakie zachodzą podczas treningu, zależą od rodzaju aktywności fizycznej. Największe różnice widać w sposobie pracy mięśni psa. Podczas intensywnego ruchu, na przykład w ramach treningu agility, w organizmie zwierzęcia będą uaktywniały się inne mięśnie od tych, które pracują przy wysiłku stałym i długotrwałym (dogtrekking) czy stałym i ekstremalnie długim (psie zaprzęgi).

organizm psa podczas wysiłku

Budowa mięśni psa

W ciele psa wyróżniamy włókna mięśniowe typu I oraz włókna typu II. Czym charakteryzują się oba rodzaje?

Włókna mięśniowe typu I:

  • kurczą się i rozkurczają bardzo wolno;
  • wykonują swoją pracę w wyniku metabolizmu oksydacyjnego (tlenowego);
  • są stosunkowo odporne na zmęczenie;
  • znajdują się w mięśniach ortostatycznych odpowiedzialnych za postawę ciała czworonoga;
  • znaleźć je można także w mięśniach odpowiedzialnych za długotrwały wysiłek.

Włókna mięśniowe typu II:

  • ich skurcze dzielą się na dwa podtypy (oba z nich kurczą się szybciej niż włókna typu I);
  • podtyp II a wykazuje dużą zdolność do tlenowego metabolizmu tłuszczów i glukozy, dlatego jest włóknem o charakterze pośrednim (męczy się relatywnie szybko w stosunku do typu I)
  • podtyp II b najszybciej ulega zmęczeniu, gdyż jest uzależniony od procesu glikolizy beztlenowej, z tego powodu  jest odpowiedzialny jedynie za krótkotrwałe, nagłe przypływy energii).

Różnica między psem a kotem

Psy posiadają w swoim organizmie o dwa razy mniej włókien mięśniowych typu II b (aktywnych wyłącznie przy krótkotrwałym wysiłku) niż człowiek. Dla porównania, uważa się, że koty posiadają zbliżoną do psów liczbę włókien mięśniowych typu I, II a i II b. Kocia zdolność do wysiłku w mniejszym stopniu zależy jednak od tlenowych źródeł energii. Ma to ewolucyjne uzasadnienie. W ten sposób natura przygotowała je do polowania na pokarm –krótkie, intensywne przypływy energii pozwalały kotom złapać zdobycz.

W psim sposobie zdobywania pożywienia bardziej liczyła się wytrzymałość, co tłumaczy przewagę włókien typu I w ich ciele. Różnice w proporcji włókien obu typów występują również w obrębie jednego gatunku. U psów, w zależności od rasy, stosunek ilości włókien typu I i II może rozkładać się w różny sposób. Psy sprinterskie mają znacznie więcej włókien typu II (pozwalających na epizody bardzo dużego, ale krótkotrwałego wysiłku) niż psy zaprzęgowe. W ich przypadku niezbędne jest wytrzymałe włókno typu I, które umożliwiają mniej intensywny, ale wielogodzinny bieg.

Żywienie psa aktywnego

Chociaż rasa określa uwarunkowania genetyczne danego psa, znacznie ważniejszy jest tryb życia, jaki prowadzi zwierzę. Właśnie dlatego tak istotne jest żywienie adekwatne do potrzeb czworonoga. Pokarm powinien uwzględniać zarówno rasę psa (genetyka), jak i jego aktywność fizyczną (tryb życia).

Karma dla psa powinna przede wszystkim umiejętnie zaspokajać jego zapotrzebowanie energetyczne. Ważne, by w jej składzie znalazły się odpowiednie proporcje składników odżywczych dopasowanych do rodzaju psiej aktywności. Większa zawartość węglowodanów potrzebna jest, aby dostarczyć dużą dawkę energii do włókien mięśniowych typu II. Przewaga tłuszczy pozwala natomiast przez długi czas zapewnić energię włóknom mięśniowym typu I.

Czy znasz wszystkie zasady prawidłowego żywienia psów aktywnych? Dowiedz się więcej na temat nowej linii karm dla psów Royal Canin Sporting Life.

709

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij