Pod jednym dachem z Yorkshire terrierem

Yorkshire terrier to obecnie jedna z najpopularniejszych ras w Polsce. I można byłoby się spodziewać, że duża ilość psów danej rasy powinna wpływać na coraz większą wiedzę na temat jej pochodzenia, przeznaczenia, a co za tym idzie, potrzeb wynikających z naturalnych wzorców zachowania. Co rzeczywiście wiemy na temat yorków?

Yorkshire terier jest często kojarzony z kokardką na czubku głowy, kolorowym ubrankiem (które nie jest uwarunkowane warunkami meteorologicznymi), noszeniem (w najlepszym razie) na rękach bądź w torbie i załatwianiem potrzeb do kuwety. Jeśli chodzi o cechy psychiczne, york postrzegany jest jako złośliwy, uparty, hałaśliwy, wybredny, nielubiący ruchu i nienadający się do szkolenia. To tylko kilka stereotypowych cech przypisywanych omawianej rasie. Ale czy tak jest naprawdę? Czy wszystkie psy yorki są właśnie takie – a jeżeli są, to ile w tym genetyki, a ile naszych ludzkich błędów?

Pies york – gdzie szukać rodowodu rasy?

Zacznijmy od tego, skąd pochodzą i do czego zostały wyhodowane psy Yorkshire terrier. Początek rasy datuje się mniej więcej na rok 1850, lecz jej obecną nazwę wprowadzono dopiero w 1870 roku. Psy tej rasy wywodzą się z Anglii i są wynikiem krzyżówki dawnych Black and tan terrierów, maltańczyków oraz skye terrierów. Ich zajęciem było pilnowanie przed gryzoniami młynów, zakładów włókienniczych, gospodarstw i zwykłych domów. Na tego wówczas około 8-kilogramowego psa mogli pozwolić sobie nawet najubożsi mieszkańcy hrabstwa Yorkshire.

York, czyli pogromca gryzoni

Te odważne, zacięte psy o silnym instynkcie łowieckim (tropienie, pogoń oraz chwycenie i zabicie ofiary) świetnie sprawdzały się w przeczesywaniu nawet najmniejszych zakamarków w poszukiwaniu gryzoni. Były więc to typowe psy użytkowe. Dopiero w momencie, gdy bogata arystokracja zachwyciła się ich pięknem, yorki zamieniły wiejskie chaty i zakłady przemysłowe na salony. Wtedy też zaczęła się ich stopniowa miniaturyzacja (obecnie ich waga nie może przekraczać 3,2 kg) oraz próba przeistoczenia wesołego i energicznego typowego teriera w pieska do towarzystwa, który będzie spędzał całe życie na kolanach opiekunów.

Pies york – terier czy pies do towarzystwa?

Czy to się udało? Ile w obecnym yorku jest prawdziwego teriera, a ile pieska salonowego? Jeśli chodzi o wygląd, Yorkshire terier to typowy pies do towarzystwa. Nawet jego przynależność w klasyfikacji FCI o tym świadczy – grupa 3 (teriery), sekcja 2 (teriery miniaturowe <<do towarzystwa>> niewymagające prób polowych). Selekcja pod kątem wyglądu nie zdołała jednak zmienić zbyt wiele w zachowaniu i usposobieniu York terriera.

Charakter yorka

Czym wyróżnia się pies york? Jakie są najważniejsze cechy charakteru i usposobienia tego miniaturowego teriera? Pies rasy Yorkshire terier jest przede wszystkim:

  • energiczny,
  • wesoły,
  • zawzięty i uparty (wbrew pozorom jest to cecha bardzo korzystna w przypadku psów użytkowych – pies, który szybko traci zainteresowanie i zapał do pracy, nigdy nie będzie chociażby dobrym pogromcą gryzoni),
  • posłuszny (jeśli jest odpowiednio szkolony),
  • uwielbia współpracę z opiekunem,
  • lubi ruch i zabawy,
  • przepada za wokalizacją,
  • posiada silny instynkt myśliwski (uwielbia tropić oraz gonić wszystko, co się rusza).

York terrier i małe dziecko – duet spod znaku zapytania

Niestety niewłaściwie prowadzony york może mieć skłonność do nadmiernej lękliwości, co w efekcie prowadzi do zachowań agresywnych. Problem ten jest w wielu przypadkach lekceważony przez opiekunów  i otoczenie ze względu na niewielkie rozmiary psa, co bez wątpienia jest bardzo dużym błędem. Równie problematyczny jest wybór tej rasy do domu z małymi pociechami. Yorkshire terier to jedna z tych ras, które nie nadają się na kompana do zabaw z dziećmi.

Problemy wychowawcze wśród yorków i nie tylko

Jednym z głównych powodów pojawienia się różnorakich problemów behawioralnych wśród współczesnych psów, jest brak zaspakajania ich naturalnych potrzeb wynikających m.in. z pierwotnego przeznaczenia danej rasy. Na pierwszy rzut oka określenie tzw. bilansu przyjemności dla konkretnego zwierzęcia[1] mogłoby wydawać się proste, ale w rzeczywistości tak nie jest. Mimo że w większości przypadków dość dobrze znamy cechy psychiczne danej rasy psa, wiemy też, jaką aktywność preferuje, to jednak są to tylko informacje ogólne.

[1] Bilans przyjemności – związany jest z dostarczaniem odpowiedniej ilość i jakości aktywności zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Wynikają one przede wszystkim z naturalnych potrzeb zwierzęcia. Bilans przyjemności jest konsekwencją uwarunkowań rasowych (bierzemy tu również pod uwagę tzw. typ psa), temperamentu, wieku, stanu zdrowia oraz innych osobniczych cech danego zwierzęcia. Na podstawowy bilans przyjemności składają się:

– zabawy łowieckie (tropienie, pogoń, aportowanie i eksplorowanie);

– jedzenie (żucie i gryzienie);

– stróżowanie;

– zabawa;

– kontakt socjalny/pieszczoty;

– sen/wypoczynek.

W przypadku psów bilans przyjemności jest ściśle związany z łańcuchem łowieckim, czyli sekwencją zachowań prezentowanych przez zwierzę w czasie polowania. 

Bilans przyjemności psa

Aby prawidłowo określić bilans przyjemności danego osobnika, nie wystarczy wziąć pod uwagę jedynie cech charakteru danej rasy czy typu, wieku i stanu fizycznego. Równie ważne są indywidualne cechy osobnicze. Nie możemy nigdy zapominać, że często zdarzają się osobniki tej samej rasy, między którymi można zaobserwować ogromną różnicę w zachowaniu. Yorkshire terrier to właśnie jeden z takich przypadków. Istnieje bowiem spore zróżnicowanie w zachowaniu pomiędzy osobnikami tej rasy.

Jaki tak naprawdę jest Yorkshire terrier?

Pies york może być pełnym temperamentu, czujnym, chętnie chodzącym na spacery, aportującym, goniącym za wszystkim, co się rusza i uprawiającym agility prawdziwym terierem. Może być również (i takich psów jest chyba więcej) terierem „niepełnym”, czyli noszonym prawie cały czas na rękach, a niejednokrotnie nawet traktowanym jak zabawka, posiadającym gustowną fryzurkę, ubranym w sukieneczkę i załatwiającym się do kuwety. Zastanawiające jest, ile w tych różnicach w zachowaniu jest wpływu wychowania i traktowania przez opiekunów, a ile uwarunkowań genetycznych spowodowanych selektywną hodowlą mającą na celu wzmacnianie tylko cech związanych z „ozdobnością” tej rasy. Moim zdaniem główną przyczyną tego zjawiska jest wpływ opiekunów zarówno na etapie socjalizacji, jak i w późniejszym okresie życia psa.

Rys.1 Diagram przedstawiający przykładowy bilans przyjemności rasy Yorkshire terrier (aktywności są uszeregowane od najistotniejszych do mających najmniejsze znaczenie).

 

 

Zabawy łowieckie (tropienie, pogoń, aportowanie itp.)

 

 

Ruch i eksplorowanie terenu

 

Kontakt socjalny (głaskanie, pieszczoty)

 

Stróżowanie (czujność, szczekanie i inne rodzaje wokalizacji)

 

Zabawa i kontakt z innymi psami

 

Sen i wypoczynek

 

Żucie i gryzienie

 

Jedzenie

 

 

Prawdziwe potrzeby yorka

Jak widać na powyższym diagramie, w przypadku psów rasy Yorkshire terier, musimy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie im odpowiedniej ilości oraz jakości aktywności fizycznej i umysłowej. Wszelkie zabawy imitujące polowanie, a także odpowiednia liczba spacerów (szczególnie takich, które umożliwiają psu odkrywanie nowych terenów) wpływają nie tylko na rozwój fizyczny, ale również pobudzają wszystkie psie zmysły. Dla psów rasy Yorkshire terrier bardzo ważny jest również kontakt ze swoim opiekunem.

Oprócz wspólnych zabaw i spacerów, istotne jest po prostu spędzanie razem czasu (trzymanie psa na kolanach, przytulanie czy głaskanie). York to przecież nie tylko terier, ale i ozdobny pies do towarzystwa. Pies ten ma również silny instynkt pilnowania zasobów, stąd dość często jest nadmiernie szczekliwy i reaguje na każdy szelest czy ruch. Istotne jest, by zwracać uwagę, czy zachowania te nie nasilają się i pies nadmiernie nie pilnuje swojej miski, zabawek bądź legowiska. Odpowiednie wychowanie i szkolenie przeprowadzone w wieku szczenięcym zapobiegnie wszelkim problemom z nadmierną szczekliwością i agresywnym pilnowanie zasobów.

Jak postępować z psem rasy Yorkshire terier?

York, jak każdy inny pies, potrzebuje kontaktu i zabaw z przedstawicielami swojego gatunku. Niestety dość często jest izolowany, co w wielu przypadkach prowadzi do zaburzenia kompetencji społecznych i pojawienia się agresji. Zachowania agresywne prezentowane przez wielu przedstawicieli ras miniaturowych są często wzmacniane przez niewłaściwe reakcje opiekunów. Stąd ważne, aby już od wczesnego wieku socjalizować York teriery, uczyć ich właściwej komunikacji i zachowań, na przykład w trakcie spotkania i zabaw z psami różnej wielkości. Wiele problemów w kontaktach małych psów, szczególnie z większymi osobnikami, bierze sie z lęku opiekunów, a nie samych psów.

Tresura yorka

Yorkshire terrier wymaga odpowiedniej socjalizacji oraz szkolenia. Często w swojej pracy spotykam się ze stwierdzeniem: po co szkolić tak małego psa. Odpowiedź jest prosta – w tym samym celu, co owczarka niemieckiego, boksera czy doga argentyńskiego. Należy szkolić psa, by był bezpieczny w naszym ludzkim świecie, nie stanowił zagrożenia czy uciążliwości dla ludzi i innych zwierząt, a także, by nasze wspólne życie było miłe i przyjemne.

Yorkshire terrierem

Czy wiesz, czy karmić yorka? Sprawdź najlepsze karmy dla rasy Yorkshire terrier.

Jeżeli chodzi o samą procedurę szkolenia, nie ma większych różnic, jakiego psa szkolimy. Zawsze powinniśmy stosować metody oparte na pozytywnym wzmocnieniu i szanować psa jako istotę myślącą i czującą. Różnice mogą wynikać z preferencji psa do typu nagrody oraz pewnych ograniczeń anatomiczno-fizjologicznych. Ja na przykład odradzam opiekunom bardzo małych psów naukę chodzenia przy nodze, gdyż może być to niebezpieczne ze względu na możliwość nadepnięcia psa.

York terrier, czyli fan sportu

Yorkshire teriery, mimo swoich małych rozmiarów, mogą świetnie się sprawdzić w wielu sportach kynologicznych, na przykład takich jak wspomniane agility czy praca węchowa. Na potwierdzenie, że york to też pies, tylko w „małym opakowaniu”, pozwolę sobie przytoczyć kilka odpowiedzi, jakich udzielili mi opiekunowie psów tej rasy na pytanie: Co lubi robić twój pies?:

  • Aportowanie, pogoń za wszystkim, co się rusza (samochody, ptaki, liście itp.), kontakt z właścicielem, spacery po lesie i łąkach.
  • Wycieczki w plener (eksplorowanie), pogoń za uciekającymi przedmiotami, kąpiele w stawie lub jeziorze i aportowanie.
  • Aportowanie, spacery w plenerze połączone z pogoniami, aportowaniem i kopaniem, a także pracę z człowiekiem i naukę nowych sztuczek.

Jak widać, Yorkshire terriery to bardzo aktywne, wesołe i skore do nauki psy. Tylko od ich opiekuna zależy, czy będzie on w stanie sprostać wszystkim oczekiwaniom yorka i pozwoli mu rozwijać naturalne zachowania.

Bilans przyjemności – związany jest z dostarczaniem odpowiedniej ilość i jakości aktywności zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Wynikają one przede wszystkim z naturalnych potrzeb zwierzęcia. Bilans przyjemności jest konsekwencją uwarunkowań rasowych (bierzemy tu również pod uwagę tzw. typ psa), temperamentu, wieku, stanu zdrowia oraz innych osobniczych cech danego zwierzęcia. Na podstawowy bilans przyjemności składają się:

– zabawy łowieckie (tropienie, pogoń, aportowanie i eksplorowanie);

– jedzenie (żucie i gryzienie);

– stróżowanie;

– zabawa;

– kontakt socjalny/pieszczoty;

– sen/wypoczynek.

W przypadku psów bilans przyjemności jest ściśle związany z łańcuchem łowieckim, czyli sekwencją zachowań prezentowanych przez zwierzę w czasie polowania.

10392

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij