Parwowiroza – jak chronić przed nią psa?

Parwowiroza to ostra, bardzo zaraźliwa i groźna dla psa choroba wirusowa, która dotyka głównie szczenięta pomiędzy szóstym tygodniem, a szóstym miesiącem życia. Jak chronić czworonoga przed zakażeniem, czy starszy pies może się zarazić parwowirozą, jakie są objawy tej choroby i co zrobić, żeby wyleczyć psa?

Parwowiroza u psa – przyczyny

Parowirozę u psa wywołuje ją parwowirus psów – canine parvovirus type 2 – CPV-2, CPV-2a, CPV-2b, CPV-2c), który został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1978 roku w USA, Kanadzie i Australii. W 1980 roku pojawiły się pierwsze przypadki zachorowań w Polsce i Niemczech.

Jest to patogen bardzo odporny na działanie czynników środowiskowych. W warunkach domowych, w temperaturze pokojowej, może przetrwać nawet 6 miesięcy, a w temperaturach niższych dużo dłużej. Środki dezynfekcyjne, np. 2% wodorotlenek sodu musi pozostać na powierzchni około 30 minut, aby zniszczyć wirusa.

Rezerwuarem choroby (środowiskiem, w którym zarazki się rozmnażają) są zarażone psy, szczególnie ich kał, w którym znajduje się ogromna ilość wirusów. Należy pamiętać, że wirus może być przenoszony również przez ludzi, np. na obuwiu na którym znajdzie się kał chorego psa. Jak widać na powyższym przykładzie, sprzątanie po psach to nie tylko wymóg prawny czy estetyczny – tak na prawdę chroni on nasze psy przed parwowirozą i wieloma innymi chorobami oraz pasożytami. Parwowirus atakuje tylko psy i ssaki psowate.  Nieprawdziwe są informacje, jakoby choroba ta mogła zagrażać ludziom. Należy jednak pamiętać, że typ wirusa CPV-2a i 2b może zaatakować koty.

Parwowiroza nie dotyczy tylko szczeniąt

Choroba ta może dotknąć psy w każdym wieku, bez względu na płeć i rasę. Najbardziej podatne są szczenięta między 6 tygodniem a 6 miesiącem życia oraz psy ras: rottweiler, doberman, labrador, owczarek niemiecki oraz american staffordshire. Mimo szczepień, podatność na zachorowanie wzrasta wraz z wiekiem oraz w okresach przejściowego osłabienia odporności organizmu.

Parwowiroza może przybrać dwie postaciesercową i jelitową. Postać sercowa dotyczy głównie szczeniąt w wieku około od 14 dni do 12 tygodni i objawia się zapaleniem mięśnia sercowego. Pierwszym objawem jest utrata apetytu i osłabienie. Zdarza się, że na pomoc jest już wtedy za późno; w ciągu kilku dni pada nawet cały miot – mimo że część psów może nie wykazywać żadnych objawów chorobowych.

Powszechnie spotykana jest postać jelitowa – jej głównym objawem jest zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Objawy parwowirozy u psa

  • objawy pojawiają się około 7 do 14 dni po zakażeniu i mają zazwyczaj bardzo gwałtowny przebieg;
  • wymioty są często bardzo gwałtowne;
  • biegunka – kał śluzowaty, szarożółty, cuchnący, wydalany bardzo gwałtownie, silnym strumieniem. Kał często zawiera też przetrawioną krew (brunatna barwa) i wówczas pojawia się charakterystyczny, nieprzyjemny zapach;
  • utrata apetytu oraz pragnienia – co w krótkim czasie, w połączeniu z biegunką i wymiotami, prowadzi do silnego odwodnienia i szybkiej utraty sił;
  • temperatura ciała wzrasta często do 41o Czasem dochodzi do gwałtownego spadku temperatury poniżej normy – jeżeli towarzyszy temu pogorszenie stanu ogólnego szanse na wyzdrowienie pacjenta są niewielkie;
  • w końcowym etapie może wystąpić żółtaczka oraz DIC (zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego).

Rozpoznanie parwowirozy u psa

Bez względu na wiek psa – każde gwałtowne wymioty i biegunka, którym towarzyszy nagła utrata sił lub zauważyliśmy w nich obecność krwi, powinny nas zaniepokoić i skłonić do szybkiej konsultacji z lekarzem weterynarii. Natychmiast do gabinetu weterynaryjnego powinniśmy się udać w przypadku każdej biegunki czy wymiotów u szczeniąt, szczególnie tych nabytych z „niepewnego” źródła (targi, portale aukcyjne, czy tzw. pseudohodowle), adoptowanego ze schroniska lub bezpośrednio zabranego prosto z ulicy czy ze wsi. Szczególnie dotyczy to psów zaszczepionych zaraz przed zabraniem ich do domu, nieszczepionych lub silnie zarobaczonych – robaczyca obniża skuteczność szczepienia.

Parwowiroza jest śmiertelnie niebezpieczna dla Twojego psa

W przypadku zakażenia parwowirusem każda godzina może decydować o życiu naszego psa – intensywne i dodatkowo wcześnie podjęte leczenie daje nawet 80% szans na przeżycie pacjenta. Niestety w przypadku szczeniąt i psów starszych śmiertelność wynosi nawet 70% nawet w przypadku podjętego leczenia.

W związku z tym, że podobne objawy mogą być wynikiem wielu innych chorób, bardzo ważna jest szybka i precyzyjna diagnoza, a co za tym wprowadzenie właściwego leczenia.

Lekarz weterynarii poza wywiadem z opiekunem i badaniem klinicznym może przeprowadzić badania laboratoryjne.

W badaniach krwi przebiegu parwowirozy mamy do czynienia z:

  • hipopotasemią;
  • hipoglikemią;
  • hipoproteinemią;
  • hipoalbuminemią;
  • wysoki wskaźnik hematokrytów;
  • obniżenie liczby białych krwinek;
  • zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.

Obecnie lekarze weterynarii dysponują szybkimi testami płytkowymi, dzięki którym w ciągu około 10 minut otrzymamy informację o tym czy nasz pies jest zarażonym czy też nie. Test swoim wyglądem przypomina znane nam wszystkim testy ciążowe dla kobiet, z tą różnicą, że w tym wypadku materiałem badanym jest kał. Niestety testy te nie dają nam 100% pewności – bywa, że wynik negatywny otrzymujemy w przypadku psa chorego. Aby być niemal całkowicie pewnym należy wykonać test laboratoryjny, najczęściej jest to PCR (łańcuchowa reakcja polimerazy) lub test ELISA.

Leczenie parwowirozy u psów

Gdy nasz pies miał styczność z innym chorym czworonogiem, lekarz weterynarii podaje zwierzęciu surowicę odpornościową oraz interferon. W przypadku szczeniąt, na podstawie zaobserwowanych objawów, stosuje się także nawadnianie dożylne lub doszpikowe. Szczególnie u szczeniąt niewielkich rozmiarów lekarz nie może pobierać krwi zbyt często, gdyż z założenia mają one jej niewiele, co w połączeniu z krwawymi biegunkami i odwodnieniem mogłoby doprowadzić do skrajnego osłabienia i wpłynąć negatywnie na szanse przeżycia.

Dalsza terapia to stosowanie aminokwasów, witamin oraz leków wspomagających prace wątroby, leków przeciwwymiotnych i przeciwbiegunkowych, antybiotyków, które mają za zadanie zapobiec przed wtórnym zakażeniem bakteryjnym. Błona śluzowa jelit jest zniszczona przez chorobę, co w połączeniu z ogólnym osłabieniem odporności mogłoby doprowadzić do zakażenia. Po ustąpieniu wymiotów i biegunki powoli wprowadzamy małe ilości jedzenia według zaleceń lekarza np. Royal Canin Intestinal Diet.

Gdy pies wyzdrowieje powinniśmy jeszcze przez około jeden tydzień izolować naszego psa od zdrowych psów.

Zapobieganie przed parwowirozą

Jak powszechnie wiadomo, zawsze lepiej jest zapobiegać, niż leczyć. W przypadku parwowirozy najważniejszym czynnikiem są oczywiści regularne szczepienia ochronne.

Wymagane szczepienia szczeniaka:

  • I szczepienie – w wieku 6 tygodni;
  • II szczepienie – w wieku 9 tygodni;
  • III szczepienie – w wieku 12 tygodni;

U niektórych wrażliwych ras zaleca się jeszcze jedno szczepienie w wieku około 15 do 16 tygodnia. U psów dorosłych szczepienia przypominające zaleca się wykonywać co 3 lata do końca życia chyba, że stan zdrowia na to nie pozwala.
Dowiedz się więcej o obowiązkowych szczepieniach szczeniąt

Sucha karma dla psa Royal Canin Boxer JuniorSucha karma Royal Canin Dachshund Teckel Jamnik JuniorSucha karma Royal Canin French Bulldog Buldog Francuski JuniorSucha karma Royal Canin Giant Starter Mother & Babydog

2910

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij