Padaczka u psa – diagnoza i leczenie

Epilepsja u psa, inaczej padaczka, to choroba ośrodkowego układu nerwowego. Jakie są objawy padaczki u psa? Jak rozpoznać i leczyć tę ciężką chorobę?

Padaczka u psów charakteryzuje się powtarzalnymi atakami drgawek pojawiającymi się nagle. Przyczyny tej choroby nie zostały określone w sposób jednoznaczny. Istnieje hipoteza, że może być ona dziedziczna lub nabyta na skutek uszkodzenia tkanki nerwowej, nosówki lub zatrucia toksyną wydzielaną przez pasożyty. W jaki sposób wychwycić objawy zbliżającego się napadu padaczkowego?

Padaczka u psa – objawy i trzy fazy choroby

Padaczka bywa chorobą idiopatyczną, czyli taką, której jednoznaczna przyczyna pozostaje nieznana. Choroba pojawia się niezależnie od wieku zwierzęcia i może przybierać różną postać i częstotliwość. Istnieje również padaczka wtórna, która jest następstwem zmian w mózgu wywołanych przez uraz, zakażenie lub chorobę nowotworową. Atak choroby składa się z trzech faz: zwiastunowej, właściwej i końcowej.

Faza zwiastunowa epilepsji u psa

Pierwszy etap, innymi słowy tzw. aura, pojawia się na kilka godzin lub minut przed atakiem głównym. Pies wtedy zaczyna zachowywać się inaczej niż zwykle, bywa niespokojny, kręci się w kółko. Nasz pupil może być także pobudzony i natarczywiej niż zazwyczaj szukać kontaktu z właścicielem albo wręcz przeciwnie – będzie pragnął zaszyć się gdzieś w kącie, nie reagując na zawołania.

Atak padaczki u psa

Bezpośrednio po fazie zwiastunowej następuje faza właściwego napadu. Mały atak padaczkowy (petit mal) trwa krótko, a jego objawy są lekkie. Pies pozostaje przytomny, czasem wykonuje ruchy przypominające łapanie pyskiem muchy. Zwierzę może także sprawiać wrażenie nieobecnego i nie reagować na otoczenie. Petit mal mija szybko, pies od razu zaczyna zachowywać się zwyczajnie.

Dużo gwałtowniej przebiega duży atak padaczkowy (grand mal). Czworonóg podczas ataku traci przytomność, co łączy się z silnym skurczem mięśni całego ciała. Napadowi towarzyszą również drgawki i nieskoordynowane ruchy łap. Pies może wydawać różne dźwięki albo kłapać zębami. Do zakończenia napadu padaczkowego nie ma z nim kontaktu.

Konsekwencje padaczki u psów

W fazie końcowej, w zależności od siły ataku właściwego, występują różne objawy. Jeśli wcześniej miał miejsce mały atak, czworonóg jest przez krótki czas jedynie lekko oszołomiony i osłabiony. W przypadku dużego ataku padaczki, faza końcowa może przeciągnąć się nawet do kilku dni.

Bezpośrednio po ustąpieniu grand mal zwierzę jest osłabione i miewa kłopoty z poruszaniem się oraz mimowolnym oddawaniem kału i moczu. W trzeciej fazie ataku dochodzi niekiedy do zaburzeń łaknienia i pragnienia objawiających się niechęcią do przyjmowania pokarmu i wody. W tym czasie zdarzają się również przejściowe powikłania ze strony układu nerwowego, np. ślepota lub niedowład kończyn.

Padaczka u psa – leczenie

Epilepsję, ze względu na częstą niemożność jednoznacznego określenia jej przyczyny, leczy się jedynie objawowo. Nie każdy pojedynczy atak padaczki stanowi jednak przesłankę do podjęcia leczenia. Wskazaniem do terapii przeciwpadaczkowej jest występowanie napadów częściej niż co 3-4 tygodnie. Leczenie konieczne jest również w sytuacji, gdy w odstępach około dwumiesięcznych co 1-2 dni pojawiają się serie napadów wielokrotnych.

Terapię przeciwpadaczkową należy podjąć również wtedy, gdy chorobie towarzyszy agresja, a same ataki trwają dłużej niż 5-10 minut. Leczenie podejmowane jest także w stanach padaczkowych, w których pomiędzy dużymi napadami nie występuje odzyskanie przytomności lub gdy atak trwa dłużej niż 30 minut. Jak przebiega sama kuracja? Jakie leki podawane są psom cierpiącym z powodu epilepsji?

Terapia przeciwpadaczkowa

W leczeniu epilepsji stosowane są leki przeciwzapalne. Każdy przypadek traktowany jest jednak indywidualnie – nie tylko poszczególne rasy, ale i jednostki w obrębie jednej rasy, reagują odmiennie na taką samą dawkę konkretnego leku. Leczenie jest utrudnione ze względu na możliwość występowania skutków ubocznych oraz pojawiające się uodpornienie na dany lek. Jeśli u zwierzęcia przyjmującego leki przez kilka miesięcy nie pojawiają się ataki padaczkowe, można rozważyć stopniową redukcję dawek. W leczeniu padaczki u psów stosuje się szereg substancji:

  • barbiturany,
  • benzodiazepiny,
  • pochodne hydantoiny,
  • kwas walproinowy,
  • kwasu bursztynowy.

Wśród działań niepożądanych leków przeciwpadaczkowych wymienić można widoczny spadek aktywności, osowiałość czy osłabioną koordynację ciała. Co ważne, psy u których rozpoznana została epilepsja, nie powinny zostać dopuszczone do dalszej hodowli ze względu na ryzyko dziedziczności. Do ras obciążonych ryzykiem wystąpienia padaczki zaliczają się między innymi:

  • owczarki collie,
  • owczarki belgijskie,
  • owczarki niemieckie,
  • labrador retrievery,
  • berneńskie psy pasterskie,
  • malamuty,
  • husky,

Jak pomóc psu z padaczką?

W przypadku, kiedy do napadu dochodzi w obecności właściciela, należy usunąć z otoczenia przedmioty, o które pies może się skaleczyć lub uderzyć (np. krzesła). Konieczna jest także uważna obserwacja zachowania pupila. Jeśli miał miejsce mały atak, dobrze jest odczekać jakiś czas, aż pies odzyska siły i udać się do lekarza weterynarii. W sytuacji, kiedy podejrzewa się wystąpienie stanu padaczkowego, należy jak najszybciej powiadomić lekarza, gdyż stanowi on zagrożenie dla życia zwierzęcia. Po zdiagnozowaniu padaczki i ustaleniu rodzaju i dawkowania leków, w żadnym przypadku nie należy ich odstawiać na własną rękę (nawet jeśli ataki padaczkowe ustaną).

 

71218

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij