Jak pogodzić dwa psy, które za sobą nie przepadają?

Z czego wynika nagła agresja u psów, które wcześniej zachowywały się jak nierozłączna, przyjacielska para oraz jakie mogą być tego konsekwencje? W artykule wyjaśniamy skąd się bierze czynna i bierna agresja pomiędzy dwoma psami, które „żyją pod jednym dachem” i jak sobie z nią radzić.

Psy gryzą się między sobą, mimo że wcześniej nie przejawiały takich zachowań

Agresja jest bardzo częstym powodem dla którego opiekunowie psów zgłaszają się po pomoc do behawiorysty. Jeżeli do takich zachowań dochodzi pomiędzy psami mieszkającymi w jednym domu istnieje większe ryzyko poważnych obrażeń, a nawet śmierci jednego z uczestników takich walk.
Wynika to przede wszystkim z braku lub ograniczonej możliwości izolacji psów, które z jakiegoś powodu zaczęły przejawiać wobec siebie zachowania agresywne. Czynna lub bierna agresja pomiędzy dwoma psami przebywającymi w jednym domu może pojawić się w sytuacji dołączenia do grupy nowego osobnika lub pomiędzy psami już mieszkającymi ze sobą.

Dwa psy w domu: nagłe pogorszenie sytuacji

Agresja pomiędzy psami mieszkającymi ze sobą już jakiś czas i wcześniej nie wykazującymi takich zachowań, to zawsze spore zaskoczenie dla opiekunów, ale też ważna informacja, że z obydwoma lub jednym z nich dzieje się coś złego. Nie zawsze musi to być związane z problemami behawioralnymi – często powodem jest choroba somatyczna lub starzenie się jednego z osobników powiązane z upośledzeniem zmysłów.

Ryzyko agresji u psów mieszkających pod jednym dachem – najważniejsze czynniki

Nierówności, zazdrość i zasoby

Konkurencja o ważne dla obu lub jednego z psów zasoby – uwagę opiekunów, miejsce do spania, jedzenie lub zabawki. Trzeba pamiętać, że psy, tak samo jak ludzie, mogą odczuwać zazdrość. Udowodnili to w czasie badań naukowcy: Christine Harris i Caroline Prouvost z University of California w San Diego. Uczucie zazdrości jest często potęgowane przez samych opiekunów, gdy z jakiegoś powodu traktują psy w „nierówny” sposób. Czasem wynika to bezpośrednio z sytuacji życiowej: wiek czy choroba jednego z psów wymaga większej uwagi ze strony opiekunów lub innego żywienia. Konkurencja o zasoby jest najpoważniejszym problemem w przypadku wprowadzania do domu nowego psa, szczególnie takiego, którego przeszłość była wyjątkowo traumatyczna, co może wynikać np. z długoletniego przebywania w schronisku.

Płeć i hormony mają znaczenie

Dorastanie młodszego z psów – osiągnięcie dojrzałości płciowej lub socjalnej (więcej o socjalizacji psa przeczytasz tutaj) często wzmaga chęć przewodzenia w grupie psów, szczególnie jeżeli mamy do czynienia z kilkoma niewykastrowanymi samcami. Większość walk pomiędzy samcami jest spowodowana działaniem testosteronu – szczególne nasilenie pojawia się w okresie rui suk. Do walk dochodzi również pomiędzy sukami, a do zachowań agresywnych częściej dochodzi podczas owulacji.

Dwa agresywne psy corgi

Co ciekawe, jak wykazali badacze: Kathryn Wrubel, Alice Moon-Fanelli, Louise Maranda oraz Nicholas Dodman z Kliniki Zachowań Psów przy Uniwersytecie Szkoły Medycyny Weterynaryjnej Tufts w Grafton, częściej uczestnikami konfliktów są suki – aż 68%, niż samce – tylko 32%. Na tym nie koniec; walki suk są zawsze bardziej zaciekłe, trwają dłużej i częściej dochodzi do poważnych obrażeń, a nawet śmierci.

Starość jednego z psich domowników sprzyja agresji

Zwykle starszy pies jest liderem i to on decyduje o wielu aspektach życia naszych psów – w momencie, gdy zaczyna się gwałtownie starzeć, młodszy lub młodsze psy mogą zacząć walczyć o jego pozycję. Dużo częściej mamy jednak do czynienia z sytuacją, w której to psi senior staje się agresywny względem pozostałych. Jest to związane z tak zwanym zespołem zaburzeń poznawczych (CDS).

Objawy CDS

  • dezorientacja, zaburzenia dobowego cyklu snu i czuwania,
  • załamanie treningu czystości, zmniejszenie lub zwiększenie aktywności,
  • zachowania stereotypowe lub powtarzalne,
  • lękliwość lub pobudzenie,
  • zmiana zachowań związanych z higieną osobistą,
  • utrata pamięci, zmniejszona zdolność uczenia się,
  • zwiększenie lub zmniejszenie łaknienia,
  • obniżona reakcja na bodźce oraz zmiana lub zaburzenie relacji ze znanymi osobami lub zwierzętami.

Choroby i wpływ na agresję u psów

Choroba somatyczna jednego z psów również może powodować zachowania agresywne – szczególnie dotyczy to schorzeń prowadzących do upośledzenia zmysłów, drażliwości wynikającej często z reakcji bólowej, co z kolei obniża próg agresji.
Do takich chorób należy m.in. nowotwór mózgu, choroba Cushinga, niedoczynność tarczycy i wiele innych chorób, których przebieg związany jest z odczuwaniem przez psa silnego dyskomfortu. Jedną z nich jest ciąża urojona – dolegliwość występująca u suk, które nie zostały poddane ovariohysterektomii (czyli sterylizacji).

Traumy, terapia, leki i zachowania lękowe

Zmiany zachowania mogą być też wywołane działaniem niektórych leków, które otrzymuje nasz pies podczas terapii. Zaburzenia nastroju oraz pojawienie się zachowań lękowych lub innych zaburzeń zachowania może doprowadzić do pogorszenia się relacji wewnątrz grupy psów.
Częstym powodem jest przeżycie przez któregoś z psów traumatycznego zdarzenia – może to być np. pogryzienie przez obcego psa, wypadek komunikacyjny czy zaginięcie. Przykre zdarzenia z przeszłości bywają powodem lęku, z którym psy zwykle radzą sobie okazując zachowania agresywne. Tego typu reakcje bardzo często przejawiają nowoprzybyłe do domu czworonogi.

Smutny pies

Jak pogodzić ze sobą dwa psy w domu – porady

Wyżej wymienione powody, to tylko te najbardziej powszechne, natomiast może być ich zdecydowanie więcej – nieco inne mogą być u psów przez dłuższy czas mieszkających ze sobą, nieco inne w przypadku dołączania nowego osobnika do grupy.

Sposoby postępowania są różne – w zależności od sytuacji trzeba uwzględnić m.in. czy agresja pojawiła się między znanymi sobie psami czy związana jest z pojawieniem się nowego psa. W przypadku wprowadzania nowego psa zawsze należy stosować zasadę „lepiej zapobiegać niż leczyć” i nie dopuścić do pojawienia się agresji. Musimy zastanowić się czy nasz stały rezydent jest psem towarzyskim, czy nie ma skłonności do obrony zasobów itp. i w końcu – najważniejsze jest przeprowadzenie spotkań kontrolnych.

Sprawdź, jak się przygotować na przybycie nowego psa

Tymczasowa separacja dwóch psów

W momencie nagle pojawiającej lub nasilającej się agresji między psami musimy najpierw znaleźć i wyeliminować (jeżeli jest to możliwe) choroby lub zaburzenia towarzyszące – często problem niejako sam zniknie. W innych przypadkach podstawą jest zapewnienie psom bezpieczeństwa, czyli np. niezostawianie ich samych w tym jednym pomieszczeniu, osobne karmienie lub oddzielne wyprowadzanie na spacery (na samym początku nowej „znajomości”).

Kolejnym krokiem powinna być etapowa desensytyzacja (odwrażliwianie) czyli stopniowe wystawanie na kontakt z drugim psem i przeciwwarunkowanie – zmiana nastawienia, kojarzenie konkurencji z samymi przyjemnymi rzeczami np. zabawą i jedzeniem.

Godzenie dwóch psów najlepiej pozostawić specjalistom

Najlepiej jeżeli terapię behawioralną przeprowadzi doświadczony behawiorysta. W zależności od czynnika poprzedzającego wystąpienie zachowań agresywnych, należy je wyeliminować lub zmienić ich kontekst. Na przykład, jeżeli nasze psy gryzą się między sobą w czasie karmienia – na samym początku podajemy im pożywienie w osobnych pokojach, z czasem skracamy dystans, ale stosujemy np. przegrodę w postaci bramki ze szklanymi drzwiczkami.

Problem agresji wewnątrzgatunkowej u psów jest bardzo złożony i każdy przypadek ma inne podłoże. Możliwości opiekunów w przeciwdziałaniu są zazwyczaj ograniczone – z tego względu przy poważnych walkach (np. gdy dochodzi do nich często lub są bardzo zaciekłe) najlepszym rozwiązaniem jest zgłoszenie się o pomoc do specjalisty.

126

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij