Husky syberyjski – jaki jest tak naprawdę?

„Wytrwałość, Wierność, Inteligencja” – taki napis umieszczono pod pomnikiem Balto, najsłynniejszego psa tej rasy. Czym się zasłużył? Jakie są inne psy husky? Czy stereotypy na temat siberian husky mają potwierdzenie w rzeczywistości?

Psy rasy siberian husky przez lata zdążyły się zapisać w naszej historii. Kiedyś postrzegany zwłaszcza jako pies użytkowy, kojarzył się głównie z zaprzęgami. Dzisiaj na jego temat powstało wiele mitów, które bardzo często mają niewiele wspólnego z prawdą. Jakie w takim razie są husky? Skąd wzięła się ta rasa i co powinniśmy o niej wiedzieć?

Zasłużone psy husky

Wspomniany obelisk psa Balto stanął w nowojorskim Central Parku w celu upamiętnienia wydarzenia z 1925 roku. W styczniu tegoż roku w Nome na Alasce wybuchła epidemia dyfterytu. Niestety bardzo szybko skończyły się zapasy surowicy, którą trzeba było dostarczyć z odległej miejscowości Nenana.

O tej porze roku było to możliwe wyłącznie przy użyciu psich zaprzęgów. Maszerzy wraz ze swoimi dzielnymi psami walczyli z czasem i zimnem,  aby uratować mieszkańców Nome. Cenny ładunek przekazywali sobie jak w sztafecie, by narażając życie, pokonać 1084 kilometrów. Po mniej więcej tygodniu, 2 lutego 1925 roku Gunnar Kasson z liderem zaprzęgu, psem Balto, dotarli do celu.

Prawdziwa historia siberian husky

Jednym z dzielnych maszerów był Norweg, Leonard Seppala, który jako pierwszy rozpoczął hodowlę psów rasy husky syberyjski. Jego hodowla była nastawiona na psy o większych rozmiarach niż te pochodzące z Syberii, a także o jednolitym wyglądzie. Psy Seppali były sprzedawane głównie do Stanów Zjednoczonych i Kanady. Dlaczego więc, skoro hodowano je w Stanach Zjednoczonych, nazywają się psami syberyjskimi?

W rzeczywistości ich korzenie wywodzą się ze wschodniej Syberii, gdzie były one hodowane przez koczownicze plemiona Jukagirów, Czukczów i mieszkańców Kamczatki. Były wykorzystywane do transportu dobytku oraz polowań. Niektóre źródła podają, że nie ma historycznych dowodów na udział husky w polowaniach, jednak właśnie takie wykorzystanie sugeruje ich silny instynkt łowiecki.

Jak donoszą niektóre źródła, psy husky były wypuszczane w okresie letnim, tak więc przez kilka ciepłych miesięcy musiały sobie radzić całkiem same. Oczywiście wszystko po to, by ich ówcześni właściciele nie musieli ponosić kosztów utrzymania psów. Takie postępowanie może tłumaczyć ich skłonności do samotnych włóczęg i dużej samodzielności.

Pies husky syberyjski

Syberyjski husky w psim zaprzęgu

Z początkiem XX wieku rosyjski handlarz William Goosak przywiózł swój zaprzęg na Alaskę i zgłosił się do wyścigu All Alaskan Sweepstake. Wraz ze swoimi lekkimi i małymi psami wzbudził ogólne rozbawienie wśród pozostałych uczestników. Nikt nie stawiał na jego sukces. Mimo wszystko, wbrew oczekiwaniom, Goosak ze swoimi husky zdobyli 3. miejsce.

Dzięki temu, wraz z upływem czasu, coraz więcej maszerów startowało właśnie z psami rasy siberian husky. Warto zauważyć, że wtedy liczyły się szczególnie cechy użytkowe husky. Miały być szybkie, silne i bardzo wytrzymałe. Obecnie natomiast nacisk kładzie się przede wszystkim na wygląd psów syberyjskich.

Prawda o psach husky

Jaki jest więc współczesny siberian husky? Oczywiście jest to nadal północny pies pierwotny, który mimo selekcji skierowanej na wygląd, zachował swoje cechy użytkowe. Psy husky to zwierzęta, na temat których powstało chyba najwięcej legend i mitów. Poglądy, na temat konieczności posiadania przez husky jednego oka w kolorze brązowym, a drugiego w kolorze niebieskim, poza rozbawieniem, nie powodują żadnych konsekwencji dla przedstawicieli tej rasy. Jednak stereotypy dotyczące ich potrzeb i zachowania potrafią być bardzo niebezpieczne. Które z opinii na temat syberian husky są prawdziwe, a które błędne i krzywdzące?

Prawdy i mity na temat psów husky

  • „Syberian husky nie przyswajają żadnej wiedzy”

Wystarczy, że kilka razy spotkamy husky, który na spacerze próbuje wyrwać rękę swojemu opiekunowi i nie reaguje na jego zawołanie. Jeśli na pytanie, dlaczego biega luzem, usłyszmy odpowiedź, że pies ucieka, tworzymy w naszej głowie obraz czworonoga, którego nie da się niczego nauczyć. Prawda jest taka, że husky co prawda nie należy do psów, które łatwo się szkoli, nie jest to jednak równoznaczne z tym, że nie potrafi się szybko uczyć.

W rzeczywistości po prostu nie zawsze chce współpracować z człowiekiem. Jeżeli uczymy psa husky rzeczy, które są zgodne z jego predyspozycjami, nauka idzie bardzo sprawnie. Gorzej, gdy zależy nam na chodzeniu na luźnej smyczy lub czynności, która wymaga długiego przebywania w jednym miejscu. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest sporo. Psy siberian husky są bardzo niezależne i szybko ulegają frustracji.

W związku z tym nie przepadają za siedzeniem w jednym miejscu, szybko się też dekoncentrują. Najważniejszy jednak jest fakt, że większość psów husky to niejadki. Cecha ta była bardzo korzystna w dawnych czasach – szybki i silny pies w połączeniu z oszczędnością karmy był uważany za skarb. Dzisiaj niestety powoduje, że dość trudno znaleźć czynnik motywujący psa husky do pracy.

Podsumowując, syberyjski husky może być szkolony tak samo skutecznie, jak każdy inny pies. Być może będziemy musieli poświęcić trochę więcej czasu, a efekty nie będą tak spektakularne, jak u owczarka niemieckiego, jednak warto zmierzyć się z tym wyzwaniem. Nie ma nic przyjemniejszego niż zachwyt i zdziwienie na widok dobrze ułożonego potomka Balto. Pamiętajmy, że nie ma psów głupich – są tylko leniwi i nieodpowiedzialni opiekunowie.

Husky syberyjski – jaki jest tak naprawdę?

  • „Husky bywają złośliwe”

Zacznijmy od tego, że jak na razie nie ma naukowych dowodów na to, że psie mózgi są na tyle dobrze rozwinięte, by mogły doznawać tak złożonych emocji jak złośliwość. Poza tym, czy możemy mieć pretensje do psa północnego, którego zamkniemy w ogródku na kilka godzin, że „zaaranżuje” go według własnych potrzeb? Nigdzie nie jest tak chłodno, jak w dołku wykopanym w ulubionych kwiatach opiekunki. Pamiętajmy, że psy nie znają wartości rzeczy. Robią to, co przynosi im korzyści, przyjemność lub po prostu wynika z ich instynktu.

  • „Pies husky ucieka”

Siberian husky kocha biegać, eksplorować teren i uganiać się za zwierzyną. Jeżeli dostarczymy naszemu psu tego typu rozrywek, nie będzie odczuwał potrzeby ucieczki. Jeśli dodatkowo połączymy to z nauką posłuszeństwa, szczególnie przychodzenia na zawołanie, z pewnością nie będzie nas dotyczył problem uciekającego psa. Z tym przypadkiem powiązany jest również inny obiegowy pogląd na temat husky.

Jak sądzą niektórzy, „pies husky nie przywiązuje się do opiekunów”. Warto odpowiedzieć sobie na pytanie, czy pies trzymany jest w kojcu i mamy z nim do czynienia jedynie w czasie karmienia i treningów biegowych. Jeśli poza tymi aktywnościami przebywa wyłącznie w towarzystwie innych psów, nie możemy się dziwić, że nie łączy go z nami żadna więź. Taki pies faktycznie może odbiec od opiekuna i pójść z każdym napotkanym człowiekiem.

Husky mają silną potrzebę przebywania w towarzystwie ludzi. Jeżeli często z nimi przebywamy, szkolimy je i trenujemy, będziemy mieć przywiązanego psa, który nie widzi świata poza nami. Pamiętajmy też, że husky są bardzo szybkie. W tym samym czasie, w którym inny pies nawet nie zdąży zniknąć nam z oczu, husky będzie już bardzo daleko. Tym samym wydłuży się też czas powrotu :).

  • „Siberian husky są uparte”

Osobiście nie nazywałabym tego uporem, a ambicją. Jest to cecha, która była u psów syberian husky rozwijana przez lata selekcji. Tylko uparty – czy inaczej ambitny – pies może osiągać sukcesy w biegach i ciągnąć ciężkie sanie mimo dużego zmęczenia. W sporcie jest to więc pożądana cecha – w  zwykłym życiu może powodować pewne niedogodności. W przypadku psów sportowych, musimy więc nauczyć się dobrze rozpoznawać oznaki zmęczenia.

Są to bowiem chyba jedyne czworonogi, którą potrafią biec tak długo, aż umrą ze zmęczenia. Często nie zwracają uwagi na ból czy wyczerpanie. Dlatego to właśnie człowiek musi kontrolować stan psa w czasie biegu lub od szczeniaka uczyć go „zgłaszania” zmęczenia. Mimo wszystko, to właśnie ten upór, połączony z nieprzewidywalnością, stanowi zestaw cech, za które wielu opiekunów syberian husky kocha je bezgranicznie.

  • „Husky są idealne do zajęć dogoterapii, ponieważ kochają wszystkie dzieci”

Czy na pewno każdy pies husky taki jest? Otóż nie. Tak, jak wszystkiego, także tego pies musi być nauczony i przyzwyczajany od szczeniaka. Owszem, husky mają predyspozycje do dogoterapii, ale przecież to nie wszystko. Znam bardzo wiele psów tej rasy, które nie miały w wieku szczenięcym zbyt dużego kontaktu z dziećmi lub spotkania z nimi nie kojarzyły im się z niczym dobrym. Obecnie więc boją się dzieci. Bardzo często z powodu tego zakorzenionego przekonania dochodzi do sytuacji komicznych, ale czasem również niebezpiecznych.

Chcesz wiedzieć więcej na temat dogoterapii? Przeczytaj wywiad z dogoterapeutą.

  • „Psy siberian husky zawsze ciągną na smyczy”

Faktycznie chodzenie na luźnej smyczy jest umiejętnością dość trudną do wyuczenia, ale wynika to z przeznaczenia tej rasy. Przez setki lat psy rasy husky były selekcjonowane pod kątem zamiłowania do ciągnięcia. Dlatego nie możemy się teraz dziwić, że jak tylko poczują opór na smyczy, zaczynają wykonywać pracę, do której są stworzone.

Warto jednak wiedzieć, że husky, który ma zapewnioną odpowiednią ilość biegania i pracy pociągowej, może być psem, który na zwykłym spacerze idzie grzecznie na luźnej smyczy. Wystarczy wyrobić u czworonoga skojarzenie „szorki” z pracą pociągową i zwykłych szelek lub obroży ze standardowym spacerem bez ciągnięcia. Jeżeli połączymy to z nagradzaniem za każde poluzowanie smyczy, będziemy mieli husky, który wie kiedy ciągnąć, a kiedy iść spokojnie.

  • „Husky nie nadaje się do mieszkania”

W swojej pracy spotkałam chyba więcej szczęśliwych husky mieszkających w bloku i tych nieszczęśliwych w domkach z ogródkiem. Dlaczego tak jest? Ważne by codziennie wychodzić z psem na kilka spacerów (przynajmniej jeden musi być bardzo długi), biegać, uprawiać dogtrekking czy jakikolwiek inny sport odpowiedni dla tej rasy, zabierać go na wakacje i inne ciekawe wyjazdy.

Wtedy husky może mieszkać w mieszkaniu, a mimo to będzie najszczęśliwszy na świecie. Mieszkanie służy mu za miejsce odpoczynku, regeneracji sił i wycieszenia. Co przyjdzie psu z ogródka, jeżeli jest w nim cały czas sam, na spacery wychodzi raz w tygodniu i nie uprawia żadnego sportu? Czy taki pies będzie szczęśliwszy od wymęczonego atrakcjami mieszkańca bloku?

  • „Pies siberian husky wymaga dużej ilości ruchu”

To akurat 100% prawdy. Pies tej rasy nie nadaje się dla domatora, nawet jeżeli ma on duży ogród :). Choćby najdłuższe spacery nie przyniosą mu satysfakcji, jeżeli nie będzie mógł biegać i ciągnąć. Oczywiście żeby amatorsko bawić się w sport zaprzęgowy, nie musimy mieć kilku psów tej rasy. W zupełności wystarczy nam jeden. Możemy z nim uprawiać canicross, dogtrekking, bikejoring czy skijoring. W każdym z nich będziemy mogli w pełni wykorzystać wrodzoną pasję biegania, ciągnięcia i przemierzania nowych terenów.

Husky syberyjski

Prawdziwa natura i charakter psa husky

Jaki jest więc syberian husky? Przede wszystkim taki, jak głosi napis na pomniku – wytrwały, wierny i inteligentny. Co więcej należy wiedzieć o psach husky?

  • wesołe;
  • trochę nieprzewidywalne;
  • niekastrowane samce lubią wszczynać bójki z innymi samcami;
  • lubią wyć gdy jest im smutno, nudzą się lub jest pełnia księżyca (szczególnie, gdy jest ich kilka);
  • mają tendencję do „kłócenia się” z opiekunem (gdy zwraca się im uwagę, zaczynają wydawać z siebie dziwny dźwięk pomiędzy wyciem, szczekaniem i „mówieniem” – oczywiście nie ma to nic wspólnego z agresją, wynika to raczej z zamiłowania do wspólnych „śpiewów”, kiedy poza opiekunem nie ma innego kompana);
  • nie znoszą samotności, dlatego nie nadają się dla osób, których godzinami nie ma w domu;
  • są świetnymi myśliwymi (w terenach leśnych muszą być obowiązkowo na uwięzi);
  • należą do nielicznych psów, które odczytują i wysyłają wszystkie komunikaty oddziedziczone po wilczych przodkach;
  • u wielu z nich są silnie zakorzenione atawizmy;
  • nie nadają się dla osób przesadnie dbających o mieszkanie (podszerstek, który izoluje je przed zimnem, jest prawdziwym wyzwaniem dla każdego odkurzacza).

Wyjątkowy siberian husky

To tak naprawdę tylko nieznaczna część cech charakteru siberian husky. Są to jedne z nielicznych psów o tak złożonej i wyjątkowej osobowości. W połączeniu z ich niewątpliwą urodą i  uosobieniem wolności i dzikości, powoduje to, że stają się marzeniem wielu opiekunów. Kto z nas nie chciałby mieć potomka dzielnego Balto, który nie zważając na niebezpieczeństwa, walczył z zimnem, kruchym lodem i upływającym czasem, aby uratować mieszkańców Nome przed straszną epidemią.

Dlatego też ludzie kupują piękne, kosmate kuleczki, które zamiast ratować ludzi przed śmiercią, tylko gryzą kapcie, sikają na nowy dywan, obgryzają antyczne meble, nie przychodzą na zawołanie, przekopują ogródek itd. Tu pojawia się problem, bo przecież Balto był takim mądrym psem. Ten niby też husky, a tyle z nim kłopotu. Efekty takiego rozumowania widoczne są niestety w każdym schronisku.

Każdy pies to indywidualność

Mimo że bagaż genetyczny, z jakim przychodzi na świat każdy pies, wpływa na jego zachowania, to jednak zawsze możemy je tak kształtować, aby nie stanowiły one dla nas problemu. Bo czy uprawnione są pretensje do psa o to, że kocha biegać po rozległych terenach? Czy możemy mu mieć za złe, że gdy tylko poczuje opór, będzie ciągnął ile mu sił starczy? Że jest zapalonym myśliwym, jest szybki, wytrwały i ambitny? Albo że nigdy się nie poddaje? Przecież to cechy, które przez lata selekcji utrwalali w nim ludzie.

Może rzeczywiście nie zawsze są one cenione u psów, z których za wszelką cenę chce się zrobić psa „kanapowego”. Z doświadczenia wiem jednak, że husky potrafi być świetnym psem „kanapowym”, o ile wcześniej zaspokoi swoje potrzeby związane z aktywnością fizyczną i psychiczną. Jeżeli znamy swojego psa na tyle dobrze, że potrafimy przewidzieć jego zachowanie, możemy w dużej mierze panować nad jego instynktami. Wielu opiekunów tych psów twierdzi, że „husky to nie rasa – to styl życia”.

Przeczytaj więcej o mitach i stereotypach na temat psów i ich zachowania.

43446

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij