Honorowy krwiodawca na czterech łapach cz. 2.

Wypadki komunikacyjne, choroby, zabiegi chirurgiczne – to tylko niektóre sytuacje, w jakich nasz czworonóg może potrzebować transfuzji krwi. Kiedy taki zabieg jest koniecznością? Czy w czasie transfuzji podaje się wyłącznie krew? 

O tym, jakie warunki musi spełnić pies lub kot, aby zostać dawcą krwi, przeczytasz w cz. 1. artykułu o honorowych krwiodawcach na czterech łapach. Dowiesz się z niego również, jaką grupę krwi może mieć Twój czworonóg.

Kiedy potrzebne jest przetoczenie krwi?

Transfuzję krwi najczęściej stosuje się przy:

  • krwotokach (np. powstałych w wyniku wypadków komunikacyjnych),
  • anemii,
  • hemofilii typu A i B,
  • zatruciach powodujących rozpad czerwonych krwinek (np. warfaryną),
  • chorobie von Willenbrandta (wrodzona skaza krwotoczna, której istotą jest zaburzenie krzepnięcia krwi),
  • zespole rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC),
  • hipoproteinemii – niedoborze białek osocza,
  • niektórych groźnych chorobach zakaźnych, jak babeszjoza, nosówka czy parwowiroza,
  • zabiegach operacyjnych (np. usuwaniu krwawiącego guza śledziony),
  • zespole słabnącego szczenięcia lub kocięcia.

W powyższych chorobach dochodzi do utraty krwi albo do zaburzeń związanych z czynnikami krzepnięcia krwi. Decyzję o przetoczeniu krwi podejmuje lekarz weterynarii na podstawie badania krwi. Najważniejszym parametrem w takiej sytuacji jest hematokryt, czyli stosunek  elementów morfotycznych krwi do objętości krwi pełnej. U zdrowego zwierzęcia wynosi on 45%.

Elementy morfotyczne krwi to:

  • erytrocyty, które zajmują się transportem tlenu i dwutlenku węgla,
  • leukocyty, zajmujące się obroną organizmu przed infekcjami,
  • trombocyty odpowiedzialne za krzepnięcie krwi.

Poziom hematokrytu spada przy znacznej utracie erytrocytów.  Niedobór erytrocytów prowadzi do niedokrwistości (anemii) i może być zagrożeniem dla zdrowia i życia zwierzęcia. Przetoczenie krwi jest wskazane, gdy pojawią się objawy niedokrwistości, a poziom hematokrytu spadnie do 15-20%.

Transfuzja – by zyskać na czasie

Efekty transfuzji są tymczasowe. Elementy przetoczonej krwi ulegają rozpadowi i usuwane są z organizmu szybciej niż jego własne komórki. Transfuzja daje możliwość uzupełnienia strat krwi w organizmie i czas na dalszą diagnostykę i wdrożenie leczenia przyczynowego.

W przypadku podejrzeń chorób związanych z czynnikami krzepnięcia, np. z hemofilią, sprawdza się aktywność czynników krzepnięcia we krwi i na tej podstawie dobiera substancje potrzebną do przetoczenia.

W przypadku tego typu chorób transfuzja ratuje zwierzęciu życie i jest jedyną formą leczenia danej przypadłości. Nie istnieje bowiem żadne alternatywne leczenie. Trzeba jednak pamiętać, że transfuzja jest procesem tymczasowym. W przypadku skaz krwotocznych konieczne jest okresowe przetaczanie krwi do końca życia, aby zapewnić zwierzęciu zdrowie.

Krew i jej pochodne w transfuzji u zwierząt

W zależności od schorzenia stosuje się krew pełną lub jej pochodne:

  • krew pełna świeża – krew niepoddana żadnej obróbce, zawierająca wszystkie składniki krwi.

Zastosowanie: silne krwotoki z utratą ponad 25%krwi krążącej.

  • krew pełna mrożona – krew przechowywana w warunkach chłodniczych, zawiera erytrocyty, leukocyty, białka osocza, stabilne czynniki krzepnięcia. Nie zawiera płytek krwi i pozostałych czynników krzepnięcia.

Zastosowanie: silne krwotoki z utrata ponad 25% krwi krążącej.

  • koncentrat czerwonokrwinkowy – głównie erytrocyty, z dodatkiem leukocytów wraz z niewielką ilością osocza.

Koncentrat ma znacznie szersze zastosowanie niż pełna krew. Zapewnia mniejsze ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych niż w przypadku krwi pełnej. Można go też stosować u czworonożnych pacjentów geriatrycznych i z chorobami nerek.

Zastosowanie: krwotoki, niewydolność szpiku kostnego, babeszjoza.

  • świeżo mrożone osocze – osocze otrzymane przez odwirowanie świeżo pobranej krwi pełnej i zamrożeniu. Osocze zawiera wszystkie stabilne (II, VII, IX, X) oraz labilne (V i VIII) czynniki układu krzepnięcia, albuminy i globuliny.

Zastosowanie: silne krwotoki (zalecane podawanie razem z koncentratem czerwonokrwinkowym), DIC (zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego), hemofilia B, terapia parwowirozy, podniesienie odporności noworodków, krwawienie u pacjentów z niedoborami czynników krzepnięcia, leczenie zatruć rodentycydami antykoagulacyjnymi – warfaryną.

  • krioprecypitat

Zastosowanie: hemofilia A, DIC, niedobór czynnika XIII

 

 

26

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij