Dlaczego pies się drapie, czyli choroby skóry u psów i kotów

„Dlaczego moje zwierzę się drapie?” To najczęściej zadawane pytanie po przekroczeniu progu gabinetu „zwierzęcego dermatologa”. Jakie choroby skóry psów i kotów wywołują u nich silną potrzebę drapania się, wylizywania, ocierania, a także trzepania głową? Istotą problemu jest odpowiedź na pytanie: co jest przyczyną tego świądu?

Świąd skóry u psa i kota

Często są to różnego rodzaju alergeny, ektopasożyty, czy zapalenie skóry, nierzadko tła bakteryjnego. Wśród pasożytów zewnętrznych królują pchły. Pchły u psa przy odpowiednio stosowanej profilaktyce (ogromna gama preparatów do zakropienia na skórę oraz różnego typu obroże) nie powinny stanowić problemu.

Nie wolno nam zapominać o profilaktyce zwłaszcza u tych psów, które są uczulone na ślinę pchły – wówczas kontakt nawet z pojedynczym pasożytem może wywołać silną reakcję alergiczną. Pchły u kota to również częsta przyczyna świądu; w tym jednak przypadku należy zwrócić szczególną uwagę na wybór preparatu, gdyż te, które są dobre dla psów mogą być toksyczne dla kotów. Stosujmy wyłącznie te dedykowane kotom.

Pasożyty u kota i psa

Dość często spotykane pasożyty u psa to także świerzb i nużeniec. W przypadku świerzbu pies bardzo mocno manifestuje swędzenie, zaś w przypadku nużycy świąd nasila się wraz z narastającym nadkażeniem bakteryjnym. Jeśli dodatkowo zauważymy wypadanie sierści u psa, które może towarzyszyć obu chorobom, to należy jak najszybciej udać się do lekarza, który potwierdzi nasze podejrzenia, wykonując badania dodatkowe na przykład zeskrobinę czy trichogram.

Warto wiedzieć, że obecnie nużyca u psa, uważana jest za chorobę związaną z obniżeniem odporności, gdyż pojedyncze nużeńce można znaleźć u zupełnie zdrowego psa, u którego nie wywołują one żadnych objawów. Dopiero spadek odporności (odpowiedzi immunologicznej) pozwala na ich liczne namnożenie się i wystąpienie pełnego obrazu choroby.

choroby skóry u psów i kotów

Przeczytaj, jakie zewnętrzne pasożyty najczęściej atakują psy i koty.

Kleszcz u psa i kota

Drugim równie często zadawanym pytaniem, zwłaszcza od wiosny do jesieni jest: jak bezpiecznie usunąć kleszcza i czy kleszcze u psa to duże zagrożenia dla jego zdrowia? Kleszcze przenoszą kilka chorób groźnych dla psów. Do najczęściej występujących należy babeszjoza (piroplazmoza) – choroba wywoływana przez pierwotniaka Babesia canis, atakującego czerwone krwinki i powodującego ich rozpad. W efekcie rozwija się silna niedokrwistość. Choroba zaczyna się wysoką gorączką (ponad 40 st. C.), posmutnieniem, brakiem apetytu, niekiedy wymiotami. Uwalniana z czerwonych krwinek hemoglobina wydalana jest z moczem, nadając mu czerwone zabarwienie (krwiomocz).

Borelioza u zwierząt

Inną chorobą przenoszoną przez kleszcze jest borelioza. Jest to schorzenie o tyle niebezpieczne, że po pierwszym okresie, gdy zostanie niezauważone, może przejść w formę utajoną, w której mijają wszystkie objawy kliniczne, a zwierzę jest na pozór zdrowe. Pierwsze objawy obejmują obrzęk i bolesność w miejscu ukąszenia przez kleszcza. Następnie rozwija się gorączka i powiększeniu ulegają węzły chłonne. Po tym okresie może dojść do obrzęku stawów (zapalenie wielostawowe). Mimo, że objawy ustępują, choroba rozwija się dalej i atakuje ważne dla życia narządy, a przede wszystkim układ nerwowy. Jedynym skutecznym sposobem walki z wymienionymi chorobami jest zabezpieczenie psa przed inwazją kleszczy oraz jak najszybsze usuwanie wszystkich kleszczy znalezionych na psie.

Usuwanie kleszcza

Każdego kleszcza należy jak najszybciej usunąć, stosując do tego celu specjalne szczypczyki, którymi chwytamy go tuż za odwłokiem. Uważa się, że jeżeli nawet kleszcz jest zakażony, to usunięcie go w ciągu 24 godzin z psa zmniejsza ryzyko zachorowania na choroby przenoszone przez kleszcze prawie do zera. Nawet, jeżeli usunięcie kleszcza się nie powiedzie i w skórze pozostanie jego część, to nie stanowi to niebezpieczeństwa. Nie jest wskazane smarowanie kleszczy olejem, masłem czy przypalanie bowiem powoduje to, że kleszcz „wymiotuje” i usuwa do krwioobieg zarazki zawarte w ślinie. Kleszcze u kota to równie ważny problem i wskazanie do stosowania profilaktyki.

Grzybica u kota

Często właściciele psów i kotów martwią się o to, że występujące u pupila objawy świadczą o grzybicy. Stąd klika słów o tej chorobie. Grzybica u kota to schorzenie, na które chorują szczególnie młode zwierzęta. Najczęściej za wywołanie choroby, która atakuje sierść, skórę i pazury, odpowiedzialne są dwa gatunki grzybów – Microsporum i Trichophyton. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że grzybica jest chorobą, która dotyka przede wszystkim zwierzęta osłabione, niedożywione lub przebywające w złych warunkach higienicznych. Dorosłe, zdrowe klinicznie koty mogą być nosicielami zarodników grzybów same nie chorując.

Objawy grzybicy u kota

Objawy kliniczne grzybicy skóry najczęściej ujawniają się na: głowie, łapach, rzadziej w innych częściach ciała. Zaatakowane miejsca są suche, pozbawione włosów, łuszczą się, ale nie swędzą. Grzybica skóry kotów może być zaraźliwa dla człowieka, a szczególnie dla dzieci. Dlatego nie należy zwlekać z podjęciem leczenia. Dobra, zbilansowana dieta, zawierająca wszystkie ważne dla organizmu kota składniki jest nie mniej ważna, co leczenie farmakologiczne.

Grzybica u psa

Grzybica u psa, podobnie jak u kotów, również częściej dotyczy zwierząt młodych, o obniżonej odporności lub przebywających w warunkach niekorzystnych, kiedy narażone są one na stres czy znaczny wysiłek. Najczęściej powodowana jest przez zakażenie grzybami z gatunku Microsporum canisTrichophyton mentagrophytes oraz drożdżakami z gatunku Malasesia. Grzybica często jest chorobą wikłającą inne schorzenia skóry.

U psa z podejrzeniem grzybic konieczne jest wykluczenie innych chorób, nie tylko skóry, ale i ogólnych. Na przykład malasezjoza bardzo często występuje łącznie z alergią na alergeny wziewne (atopia). Zakażenia Microsporumcanis przebiegają z reguły bez świądu lub jest on niewielki. Z kolei zakażenie Trichophyton mentagrophytes najczęściej charakteryzuje się silnym świądem i spotykane jest przede wszystkim u psów myśliwskich, szczególnie po kontakcie z lisami.

Rodzaje grzybicy

Malasezjoza zawsze wywołuje bardzo silny, uporczywy świąd. Pies, u którego występuje grzybica skóry najczęściej nie wykazuje żadnych ogólnych klinicznych objawów choroby poza zmianami skórnymi. Jest wesoły, ma zachowany apetyt, chętnie się bawi, zaś jedynym objawem może być plackowate wyłysienie lub wypadanie włosa. Z czasem dochodzi do przetłuszczania się skóry i postępującego zgrubienia tak, że przypomina ona skórę słonia. W zakażeniach Trichophyton mentagrophytes powstają wyłysienia koloru szarego, mogą tworzyć się strupy. Często zmiany te w wyniku drapania lub uszkadzania przez zwierzę krwawią. Mają one kształt nieregularny. Najczęstszą lokalizacją tej grzybicy u psów jest głowa (szczególnie nos) i kończyny piersiowe.

Objawy grzybicy u psa

Rozpoznanie grzybicy powinno opierać się na badaniu mikologicznym, które polega na wykazaniu grzybów w preparatach mikroskopowych wykonanych z włosów pobranych od chorego zwierzęcia oraz na podstawie hodowli grzybów. Pamiętajmy, że grzybica jest chorobą przewlekłą i trudną w leczeniu. Konieczne jest długotrwałe podawanie leków nawet, jeżeli kliniczne objawy już ustąpiły. Najkrótszym okresem podawania leków przeciwgrzybiczych jest 6 tygodni, a niekiedy konieczne jest ich stosowanie przez wiele miesięcy. Jedynym obiektywnym kryterium zakończenia leczenia grzybicy jest ujemny wynik badania mikologicznego.

26583

Interesujące? Chcesz
wiedzieć więcej? Zapisz się!

Dziękujemy za zapisanie się do naszego newslettera

Błąd zapisu

zamknij