Labrador retriever

Labrador retriever

Labrador retriever
Labrador retriever

Labrador retriever

SWOJĄ POPULARNOŚĆ ZAWDZIĘCZA ZRÓWNOWAŻONEJ OSOBOWOŚCI ORAZ PRZYJAZNEMU USPOSOBIENIU. JEST DOSKONAŁYM PARTNEREM CZŁOWIEKA W PRACY I JEGO NAJLEPSZYM PRZYJACIELEM PO GODZINACH.
Nazwa oryginalna:
Labrador retriever

Masa ciała:
25–30 kg
Kraj pochodzenia:
Wielka Brytania

Labrador retriever
Labrador retriever
GIANT (powyżej 45 kg)
MAXI (od 26 do 45 kg)
MEDIUM (od 11 do 25 kg)
MINI (do 10 kg)
Labradory są pełne energii. Uwielbiają pływanie i długie spacery. Radosny i przyjazny, labrador jest wspaniałym psem towarzyszącym. Nie wykazuje skłonności do agresji, dobrze toleruje towarzystwo dzieci oraz zwierząt – także kotów. Pełen życia labrador potrzebuje zapewnienia odpowiedniej ilości ruchu oraz wymaga starannego szkolenia już od okresu szczenięcego.

Karmy dedykowane rasie
Ciekawostka
Włos u labradora jest twardy i krótki, a okrywa włosowa gęsta i przylegająca, doskonale chroniąca psa przed zimnem i wilgocią. Ponadto skóra labradora produkuje więcej wydzieliny łojowej (sebum) niż u psów innych ras, zapewniając nieprzemakalność: woda spływa po sierści jak po piórach kaczki.

Opis rasy


Historia

Przyjmuje się, że pochodzący z Kanady labrador retriever wywodzi się od psa świętego Jana, ukształtowanego w Nowej Funlandii w XVIII wieku.

Na początku XIX wieku psy świętego Jana trafiły drogą handlową do Anglii i były tam krzyżowane z innymi miejscowymi rasami, między innymi z europejskimi pointerami. Dało to początek dzisiejszym labradorom – dlatego, mimo że „materiał hodowlany” został przywieziony z Kanady, to właśnie Anglia stała się krajem ukształtowania labradora retrievera. Nazwę nadał rasie w 1887 roku jej wielki miłośnik lord Malmesbury. 7 lipca 1903 rasa labrador retriever została oficjalnie uznana przez brytyjski Kennel Club.

Predyspozycje

Wykorzystywany w przeszłości jako pies myśliwski (do aportowania zarówno z lądu, jak i z wody) charakteryzuje się grubą skórą oraz sztywną „nieprzemakalną” sierścią. Doskonale czuje się w wodzie, nawet w niskich temperaturach.
Ze względu na dobry węch bierze również udział w polowaniach jako pies tropiący na śladzie, a bardzo dokładna pamięć wzrokowa pozwala mu na odtworzenie nawet kliku miejsc, w których upadły zestrzelone ptaki (marking).

Wszechstronny labrador retriever sprawdza się jako pies pracujący w trudnych warunkach (np. w lawiniskach, gruzowiskach), ale potrafi być również delikatnym „terapeutą”, gdy pracuje z dziećmi lub osobami niepełnosprawnymi. Zawsze skory do zabawy i tryskający energią wymaga jednak zaspokojenia wszystkich potrzeb wynikających z predyspozycji i historii swojej rasy, a przede wszystkim łagodnej konsekwencji w wychowaniu. Sprowadzony do roli kanapowca czy ozdoby ogrodowej może okazać się kłopotliwy.
 

Wyjątkowo utalentowany

Silna budowa, odwaga, zamiłowanie do wody… labrador retriever ma wiele cech fizycznych i psychicznych, które sprawiają, że jest doskonałym psem pracującym. Wytrzymałość połączona z dobrze rozwiniętym zmysłem wzroku oraz niespotykaną zdolnością zapamiętywania sprawiły, że labradory znalazły się także w czołówce ras użytkowanych jako przewodnicy osób niewidomych. Sprawdza się nie tylko jako pies myśliwski, aportujący zwierzynę, ale także jako pies ratowniczy. Dzięki niezwykle wrażliwemu zmysłowi węchu, labrador używany jest między innymi przy wyszukiwaniu ofiar na lawiniskach i gruzowiskach.
 

Nieprzemakalna sierść

Włos u labradora jest twardy i krótki, a okrywa włosowa gęsta i przylegająca, doskonale chroniąca psa przed zimnem i wilgocią. Ponadto skóra labradora produkuje więcej wydzieliny łojowej (sebum) niż u psów innych ras, zapewniając nieprzemakalność: woda spływa po sierści jak po piórach kaczki.
 

Duży apetyt

Labradory bywają łakome. Jeśli dodatkowo są wysterylizowane lub mają mało ruchu, wzrasta ryzyko rozwoju otyłości. Aby uniknąć ryzyka nadmiernego przyrostu wagi, kluczowa jest kontrola energii dostarczanej z pożywieniem,
 

Obciążone stawy

Jak większość psów ras dużych, labrador retriever ma szczególnie wrażliwe struktury stawowe. Duża masa ciała i aktywny tryb życia sprawiają, że stawy tych psów narażone są na silne obciążenia. Może to prowadzić do uszkodzeń chrząstki stawowej i wiązadeł, a także do rozwoju artrozy.
 

Skłonność do nadwagi

Psy zamieszkujące obszary Nowej Fundlandii potrzebowały dużej ilości kalorii podczas pływania w lodowatych wodach Atlantyku. Labradory po swoich przodkach odziedziczyły ogromny apetyt. Charakterystyczna budowa ciała labradora cechuje się większym udziałem tkanki tłuszczowej, a mniejszym tkanki mięśniowej, w porównaniu do psów innych ras o podobnej masie ciała. Przeprowadzone badania wykazały, że labradory należą do ras szczególnie narażonych na rozwój otyłości. Labradory często bywają łakome. Jeżeli jedzenie jest dostępne w nadmiarze, naturalny instynkt psów sprawia, że stają się one żarłoczne.
 

Wzrok

Wielkość, wytrzymałość, charakter, inteligencja i zrównoważenie – wszystkie te cechy czynią z labradora idealnego psa przewodnika. Sprawdza się też doskonale jako pomocnik osób niepełnosprawnych ruchowo. Charakterystyczną cechą polujących labradorów jest zdolność do zapamiętywania miejsc upadku zestrzelonego ptactwa, często nawet do dziesięciu sztuk jednocześnie.
 

Węch

Labrador jest zdolny rozróżnić 500 tys. zapachów – człowiek dla porównania tylko 4 tys. Cokolwiek robi, labrador zawsze angażuje 100% swoich sił. Potrafi niezmordowanie przeszukiwać miejsca katastrof podczas długich akcji ratunkowych.

Krótko o rasie

  • Czaszka: obszerna, wyraźnie zarysowana, bez wyraźnych policzków.
  • Stop: zaznaczony.
  • Nos i szczęka: szeroki nos i mocna szczęka.
  • Oczy: średniej wielkości; brązowe lub orzechowe.
  • Uszy: osadzone raczej z tyłu głowy, nieduże, nieciężkie, lekko przylegające.
  • Grzbiet: górna linia pozioma.
  • Lędźwie: szerokie, krótkie i mocne.
  • Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, z dobrze wysklepionymi żebrami.
  • Szyja: gładka, mocna i silna, osadzona w dobrze ustawionych łopatkach.
  • Kończyny przednie: o mocnym kośćcu; widziane zarówno z przodu, jak i z boku proste od łokcia do podłoża.
  • Łopatki: długie i skośnie ustawione.
  • Zad: dobrze rozwinięty, nie opadający w kierunku ogona.
  • Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
  • Stawy skokowe: nisko osadzone (krowia postawa niepożądana).
  • Łapy: okrągłe, zwarte; palce dobrze wysklepione, opuszki dobrze rozwinięte.
Ogon jest cechą charakterystyczną rasy. Bardzo gruby u nasady, stopniowo zwęża się ku końcowi, średniej długości, bez pióra, ale dobrze pokryty krótkim, grubym i gęstym włosem. Okrągły wygląd (w przekroju), opisywany jako „ogon wydry”. Może być noszony wesoło, ale nie powinien zawijać się nad grzbietem.
  • Włos: krótki, gęsty, bez fali lub frędzli, w dotyku twardy; podszerstek odporny na niekorzystny wpływ pogody.
  • Umaszczenie: całkowicie czarne, żółte lub wątrobiane (czekoladowe). Kolor żółty obejmuje odcienie od jasnokremowego do rudego (jak u lisa). Dopuszczalna jest mała biała plamka na przedpiersiu.
Ważne
Wzrost:
Idealna wysokość w kłębie:
psy 56–57cm
suki 54–56cm

Pytania i porady



Poprzedni slajd
Następny slajd
Poprzedni slajd
Następny slajd