Kot Maine Coon – żywienie i pielęgnacja

Kot Maine Coon

Maine coon, czyli „kot mainkun” jak niekiedy w swojski sposób spolszcza się jego nazwę, to rasa o rodowodzie wręcz historycznym. Ten wywodzący się z Nowej Anglii majestatyczny kot jest narodową rasą kanadyjską, wyhodowaną w drugiej połowie XIX wieku. Jego uroda, przypominająca nieco rysia dzięki charakterystycznym pędzelkom na uszach, urzeka do dzisiaj miłośników na całym świecie. Co takiego decyduje o popularności rasy?

„Te ogromne koty Mainkun”

Ciekawostką jest, że obok kotów norweskich i kotów syberyjskich maine coon jest jedną z trzech ras, w których kształtowanie się nie ingerował człowiek. Jedna z legend głosi, że rasa powstała dzięki krzyżowaniu się kotów żyjących dziko w amerykańskim stanie Maine z szopami praczami (ang. racoon). Inne hipotezy zakładają, że maine coon powstały z krzyżówek z kotami norweskimi, które przybyły z Wikingami na nowy kontynent lub z krzyżówek z angorskimi kotami, sprowadzonymi do Ameryki przez angielskich kolonistów w XVIII wieku.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy maine coon jest jej wielkość. Wykastrowany kocur może ważyć nawet 15 kilogramów! Chociaż przeciętna waga maine coon waha się pomiędzy 4 (kotka) a 9 kg (kocur), ich rozmiar i tak imponuje w porównaniu z kotami innych ras.

Maine coon charakteryzuje się dużą głową, umięśnionym ciałem i silnym układem kostnym. Półdługa sierść układa się wokół szyi w charakterystyczny kołnierz. Zgodnie ze standardem rasy, ogon maine coona powinien być jak najdłuższy, sięgający minimum do łopatek.

Aspektem decydującym o popularności rasy jest też jej charakter: „mainkun” to prawdziwy anioł w kociej skórze, zawsze skłonny do pieszczot i nie wykazujący oznak agresji. Szybko przywiązuje się do właściciela i, co może wydawać się nietypowe dla kota, źle znosi samotność. Dlatego, decydując się na zakup tego pogodnego giganta, warto rozważyć posiadanie dwóch maine coonów jeśli nie będziemy mu w stanie poświęcać wystarczającej ilości czasu.

Choroby

Stosunkowo często spotykanym obciążeniem rasy maine coon jest przerost komory serca, dziedziczna choroba o podłożu genetycznym. Z tego powodu, decydując się na zakup maine coona należy wybrać zarejestrowaną, sprawdzoną hodowlę, która może legitymować się dokumentacją badań genetycznych. Jeśli obserwujemy u kota tendencje do męczenia się, szybki i płytki oddech, należy wykonać echo serca; profilaktyka zaleca również wykonywanie tego badania raz na rok w ciągu pierwszych czterech lat życia.

Ze względu na dużą masę, koty maine coon narażone są na częstsze niż u innych kotów występowanie chorób stawów. Podobnie jak u innych dużych ras, odnotowuje się występowanie dysplazji stawu biodrowego – do niepokojących objawów zalicza się między innymi kulenie, sztywny chód, trudności w poruszaniu po przebudzeniu, niechęć do zabawy.

Jeśli kot pije więcej wody niż zazwyczaj, traci apetyt i wymiotuje pomimo regularnego odkłaczania, warto wykonać badania krwi – objawy mogą wiązać się z policystowatością nerek, która nieleczona może prowadzić do ich niewydolności. Policystowatość nerek przy ustawieniu prawidłowej diety i regularnych kontrolach rokuje na ogół dobrze.

Ze względu na skłonność rasy maine coon do zapadania na choroby przyzębia, aby uniknąć bólu i stresu warto profilaktycznie przynajmniej raz w roku kontrolować stan uzębienia kota, a młode zwierzę przyzwyczaić do regularnego mycia jamy ustnej. Aby zapobiegać osadzaniu się kamienia nazębnego, warto podawać kotu suchą karmę, na przykład dostosowaną do rozmiaru szczęki Maine Coon 31 Royal Canin.

Dojrzały mainkun

 

Kot Maine Coon – pielęgnacja

Wspaniała sierść maine coona wymaga regularnych choć nieskomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych: przynajmniej raz w tygodniu należy ją rozczesać, używając specjalnego zgrzebła lub grzebienia. Przyzwyczajony kot nie będzie bronił się przed rozczesywaniem, traktując je jako element zabawy i przyjemność. Wyczesywanie należy rozpocząć od grzbietu, w dalszej kolejności kryzę oraz portki. Ostrożnie postępujemy z ogonem – wyczesane włosy będą tu odrastały wolniej niż w pozostałych partiach ciała. Od czasu do czasu należy wykonać pudrowanie sierści – pomoże to odświeżyć włosy i nada im połysku. Jeśli wykonywane raz na kilka miesięcy pudrowanie nie wystarcza, można kota wykąpać w specjalnym szamponie, dbając o to, by zmoczeniu nie uległy uszy. Co kilka tygodni dokonuje się sprawdzenia stanu uszu. Jeśli są brudne – czyści się je wacikiem, nasączonym środkiem do czyszczenia kocich uszu. Obfite futro maine coon rodzi konieczność regularnego podawania kotu pasty odkłaczającej, która zapobiegnie zatkaniu przewodu pokarmowego.

Karmienie Maine Coona

Ze względu na dużą masę jaką osiągają osobniki dorosłe, koty maine coon są narażone na znaczne obciążenie układu szkieletowego i struktur stawowych. Z tego powodu dobrze jest zapewnić kotu kompozycję siarczanu chondroityny, glukozaminy oraz oleju rybnego, bogatego w kwasy tłuszczowe EPA-DHA. Kwasy EPA-DHA wpłyną również korzystnie na wybarwienie, chroniąc np. przed zrudzieniem sierści czarnej i żółknięciem białej.

Duża szczęka maine coona powoduje, że kot, zamiast gryźć, będzie próbował połykać karmę w całości – aby temu zapobiec i wspomóc proces oczyszczania zębów z osadu, dobrze jest wybrać krokiety odpowiedniej wielkości, np. Maine Coon 31 Royal Canin.

Kocięta maine coon rosną dłużej niż koty innych ras – pełny rozwój ciała, które docelowo może przekroczyć metr długości kończy się dopiero po 15 miesiącu życia. Przez cały ten czas rozbudowywany jest kościec i stawy, co wiąże się z koniecznością podawania karmy o wysokiej zawartości wapnia, fosforu, witaminy D i glukozaminy, np. Kitten Maine Coon 36 Royal Canin.

Nie należy zapominać, że koty szybko przyzwyczajają się do określonego rodzaju karmy, a zmiany w dorosłym życiu mogą spotkać się ze zdecydowanym oporem kota. Z tego powodu dobrze jest różnicować pokarm, wprowadzając urozmaicenia w sposób stopniowy i obserwując reakcje zwierzęcia. Jeśli kot przyzwyczajony jest do suchej karmy, konieczne jest umożliwienie mu stałego dostępu do świeżej wody pitnej.

Wyszukaj więcej artykułów